بدون مسی و رونالدو، در سطح لیگ دو
تیم‌های ملی فوتبال آرژانتین و پرتغال به تیم‌هایی دوست‌نداشتنی تبدیل شده‌اند.
اولین فیفادی بدون مسی و رونالدو بسته‌ای از صنایع ادبی بود؛ اعم از استعاره و کنایه و مجاز و مبالغه و فانتزی و...
آرژانتین و پرتغال، هر دو در خانه و در اولین بازی‌های بدون این دو ابرستاره تاریخ فوتبال، باختند. آرژانتینی‌ها اصلا به خودشان زحمت ندادند ورزشگاه لا بومبونرا در بوئنوس آیرس را پر کنند. ورزشگاه خانگی بوکاجونیورز کمتر پیش آمده بود این همه خالی باشد. سکوهای خالی، بیش از نتیجه شکست ۲ بر یک مقابل اروگوئه به چشم آمد.
پرتغال هم که صعود خودش را قطعی کرده بود، در خانه به دانمارک باخت؛ آن هم با چه نتیجه‌ای؟ ۴بر یک که کم‌سابقه بود. پرتغال برای اولین بار در ۱۶ سال گذشته در یک بازی خانگی ۴ گل دریافت کرد. آخرین بار سپتامبر ۲۰۱۰ مقابل قبرس بود که بازی با نتیجه ۴-۴ به پایان رسید. کریستیانو رونالدو در هیچ‌کدوم از این دو بازی حضور نداشت. پرتغال از سال ۱۹۸۳، زمانی که مقابل برزیل قرار گرفت، در هیچ بازی خانگی با اختلاف ۴ گل عقب نیفتاده بود. بزرگ‌ترین شکست تاریخ این تیم در بازی‌های رسمی خانگی طی ۱۰۵ سال گذشته محسوب می‌شود.
پرتغالی‌های ناسپاس به زعم خودشان به اسطوره این کشور ادای دین و احترام کردند و با پیراهن شماره ۷ به میدان آمدند. قرار بود داور در دقیقه ۷ سوت بزند و بازی را برای یک دقیقه به احترام کریستیانو متوقف کند که حتی این اتفاق هم نیفتاد و صرفا هواداران روی سکوها اقدام به تشویق رونالدو کردند. حتی یک عده از هواداران همزمان داشتند رونالدو را هو می‌کردند و سوت می‌زدند. دریای ناسپاسی پرتغالی‌ها ساحل ندارد!
آری، مشکل پرتغال رونالدو بود. اگر رونالدو نبود، کسی به آنها توجهی نمی‌کرد و توقعی نداشت و پرتغالی‌ها می‌توانستند گاهی شگفتی‌ساز شوند!
همین مراسم سمبل‌کردنی هم حاشیه‌هایی داشت؛ از جمله این‌که ژائو نوس حاضر نشده بود پیراهن رونالدو را بر تن کند و به همین دلیل از ترکیب اولیه کنار رفت. اصلا چرا نباید تردید کنیم که بازیکنان پرتغال از عمد باختند تا در شب تجلیل از رونالدو، بردی وجود نداشته باشد تا به او تقدیم شود؟ هر کدام از این پرمدعاها تصور می‌کردند زیر سایه رونالدو نادیده گرفته شده‌اند و اگر او نبود، هر یک چند توپ طلا می‌گرفتند. نه‌خیر بی‌معرفت‌ها! اگر رونالدو نبود، هیچ‌کس شماها را نمی‌شناخت و استعدادیاب نمی‌فرستاد دنبال‌تان برای کشف!
محمد برکات، گزارشگر معروف در توصیف این شب گفت: «کریستیانو رونالدو حتی در ۵۰ سالگی هم از مهاجمان فعلی پرتغال بهتر است. کریستیانو رونالدو حتی در ۶۰ سالگی هم از اونا بهتر است!»
طعنه‌آمیز این‌که ۲گل از ۴ گل دانمارک را راسموس هویلوند زد که در بازی رفت با تقلید شادی گل رونالدو و رد کردن دست ژرژ ژسوس، سرمربی پرتغال، حمایت خود را از الگوی خودش نشان داده بود. هویلوند ۴ گل در ۴ رویارویی به پرتغال زده است.
گونسالو راموس که ادعا می‌کرد رونالدو جایگاهش را غصب کرده بود و حالا او به حقش رسیده، ۶ مسابقه است که گلی نزده و کارلوس فوربس بدون گل و پاس گل در تنها بازی ملی‌اش شماره ۷ پرتغال را پوشید. تحقیر از این بالاتر؟ البته خودشان را تحقیر کرده‌اند.
روزنامه آاس اسپانیا این مراسم را فرمایشی و سرد و بی‌روح توصیف کرد و عملکرد پرتغال را تقریبا نوعی بی‌احترامی به رونالدو دانست. این مراسم به‌هیچ‌وجه یکی از احساسی‌ترین بزرگداشت‌های تاریخ نبود. نه مسابقه نسبتا کم اهمیت نه ورزشگاهی که میان کوه‌های براگا قرار گرفته و نه غیبت شخصیت اصلی مراسم حتی از روی سکوها، هیچ‌کدام شرایط را برای برگزاری مراسمی پرشور فراهم نمی‌کردند. مقایسه کنید با تجلیل از مسی که به بزرگ‌ترین رویداد آمریکای جنوبی در سال‌های اخیر تبدیل شده بود.
آری، بیرون کردن رونالدو از تیم آسان بود، اما جبران آن چیزی که او ارائه می‌داد، به نظر بسیار دشوارتر است. ناسپاس‌ها صعود کرده‌اند و این شکست خطری برای‌شان محسوب نمی‌شود، اما خیلی زود باید عادت کنند دیگر هیچ علاقه‌ای به آنها وجود ندارد.
آرژانتین هم همین‌طور؛ حالا آنها یک مشت بازیکن خشن و دعوایی هستند که بیشتر به درد رینگ و مبارزه در قفس می‌خورند تا زمین فوتبال. حالا تیمی شده‌اند در حد اروگوئه و پاراگوئه و دیگر تیم‌های خشن آمریکای لاتین.
طرفداران فوتبال تحت هر شرایطی هوادار تیم‌هایی مثل ایتالیا، فرانسه، آلمان، هلند، برزیل و یکی دو تیم دیگر هستند. یعنی این تیم‌ها همواره هواداران خاص خودشان را داشته‌اند. اما هواداران پرتغال در سراسر جهان، پاره‌وقت و مقطعی بودند. با رفتن رونالدو، آن هم به این شکل، حتی از این تیم نفرت هم دارند. طرفداران آرژانتین در سراسر جهان هم در دو مقطع مارادونا و مسی عاشق این تیم شدند و حالا می‌توانند فارغ شوند و به زندگی عادی خودشان بپردازند یا به تیم محبوب همیشگی خودشان برگردند.
