چیس فریمن، سفیر کارکشته آمریکایی که در اواخر دهه 1980، مدت سه سال در عربستان کرسی سفارت آمریکا را تصدی کرده، معتقد است که تثبیت تسلط ایران بر تنگه هرمز به این معناست که در غرب آسیا، نظم امنیتی حول محور ایران شکل خواهد گرفت. او سپس به ادامه جنگ در یمن پرداخته و توضیح می‌دهد که حملات آل‌سعود به غیرنظامیان و زیرساخت‌های مدنی در یمن، فقط نفرت مردم این کشور را از این رژیم تشدید و بالتبع حمایت از مقاومت و انصارالله را بیش از پیش تقویت می‌کند. او هشدار می‌دهد فرجام ناگواری در انتظار آل‌سعود است و آمریکا هم از تغییر این فرجام، عاجز است.
ایران برای پاسخ به هر حمله‌ای، «فراتر از آماده است»
چیس فریمن با اشاره به تغییر راهبرد امنیتی ایران در مواجهه با آمریکا و اسرائیل تأکید می‌کند که ایران کاملاً آمادگی دارد برای مدتی طولانی در وضعیت جنگ و تقابل نظامی با این دو کشور باقی بماند و در واقع، خود را برای تداوم یک جنگ فرسایشی آماده کرده است. به اعتقاد او، تهران با اتکا به ظرفیت‌های دفاعی و نظامی خود و ایجاد سطحی از تاب‌آوری در برابر فشارهای نظامی، اقتصادی و امنیتی، به این جمع‌بندی رسیده است که می‌تواند بدون اتکا به صلح و توافق با واشنگتن، امنیت خود را از طریق ابزارهای نظامی و حفظ آمادگی دائمی برای پاسخ‌گویی به تهدیدات تأمین کند. فریمن معتقد است ایران در این جنگ به کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس و همچنین دیگر متحدین آمریکا ثابت کرد که حضور نیروهای آمریکایی در خاک آن‌ها نه‌تنها تضمین‌کننده امنیتشان نیست، بلکه این حضور به هرگونه اقدام تقابلی ایران مشروعیت کامل می‌بخشد و بالتبع آسیب‌پذیری این کشورها را نیز دوچندان می‌کند.
به عقیده این دیپلمات کهنه‌کار، این کشورها هم باید هزینه حضور آمریکایی‌ها را تأمین کنند و هم باید خسارات ناشی از حملات ویرانگر ایران به اهداف آمریکایی در خاک خود را متقبل شوند.به گفته این دیپلمات بازنشسته، ایران هم به لحاظ روحی و هم از نظر مادی، خود را برای ورود به یک دوره تقابل طولانی‌مدت آماده کرده و در صورت تداوم سیاست‌های خصمانه آمریکا و اسرائیل، «ایران برای پاسخ دادن به این رفتار خصمانه، فراتر از آماده است.»
مؤلفه‌های اصلی نظم جدید در غرب آسیا
فریمن مدعی‌ست که آمریکا بیش از هشت ماه از هر ابزاری که در اختیار داشت استفاده کرد تا مانع تسلط ایران بر تنگه هرمز شود و اکنون کنترل این گذرگاه راهبردی به دست ایران، به یک واقعیت تبدیل شده که واشنگتن باید آن را بپذیرد. او ادامه می‌دهد آمریکا در هیچ سناریویی نمی‌تواند این وضعیت را تغییر دهد و درحال حاضر مسئله اصلی تعیین ترتیبات و شرایط جدید تردد در این گذرگاه است. فریمن پیشبینی می‌کند که ایران نوعی نظام مدیریت جمعی برای تنگه هرمز در پیش گیرد که بر اساس آن کشورهای منطقه بر اساس وزن ژئوپلتیک خود در این ساختار ایفای نقش کنند. او همچنین مدعی‌ست ایران مترصد آن است که برای ارائه خدمات خود در این گذرگاه حیاتی انرژی جهان، از کشتی‌های عبوری، عوارض دریافت نماید درست شبیه به آنچه که در کانال سوئز و بسیاری از دیگر کانال‌های جهان، اعمال می‌شود.این دیپلمات کهنه‌کار تصریح می‌کند که واقعیت‌های میدانی و ناتوانی آمریکا در تغییر وضع موجود، واشنگتن را ناگزیر از پذیرش ترتیبات جدید خواهد کرد.
او همچنین احتمال بازگشت شناورهای نظامی آمریکا به تنگه هرمز را منتفی می‌داند و معتقد است ایران دیگر اجازه نخواهد داد آمریکا در این گذرگاه حضور نظامی داشته باشد.از نظر فریمن تسلط ایران بر تنگه هرمز و حذف کامل حضور نظامی آمریکا در این آبراه، مهمترین مؤلفه‌های نظم امنیتی جدید در غرب آسیا هستند و پس از این در ارتباط با تنگه هرمز، ایران و کشورهای ساحلی خلیج فارس، تصمیم‌گیری خواهند کرد.
فرجامی ناگوار در انتظار آل‌سعود و عجز آمریکا در کمک‌رسانی به متحد خود
فریمن که بیش از سه سال سفیر آمریکا در عربستان سعودی بود، با اشاره به تداوم و تشدید جنگ میان آل‌سعود و مقاومت یمن، این وضع را دلیل دیگری برای اثبات ادعای خود برمی‌شمارد که واشنگتن فاقد توان و حتی اراده لازم برای ایفای نقش تأمین‌کننده امنیت برای متحدین خود است.به اعتقاد او، آنچه که آل‌سعود به عنوان نقطه قوت و دلیلی بر پیشرفت خود معرفی می‌کند، دقیقاً به نقطه آسیب‌پذیری جدی او تبدیل شده است؛ سرمایه‌های هنگفت ناشی از فروش نفت در چند دهه اخیر به سمت زیرساخت‌هایی سرازیر شده‌اند که عملاً ادامه حیات حاکمیت آل‌سعود به آن‌ها وابسته است. فریمن توضیح می‌دهد نزدیک به 70 درصد از آب مورد نیاز عربستان توسط آب‌شیرین‌کن‌ها تأمین می‌شود که به شبکه و منابع برقی بسیار گسترده نیازمند هستند؛ از طرف دیگر تأمین هزینه‌های کلان شیوه حکمرانی خاص شاهزادگان سعودی، به شدت به صنایع نفت و گاز گره خورده است. او تأکید می‌کند تمام این موارد در برابر حملات نیروهای مقاومت یمن به شدت آسیب‌پذیر هستند؛ درحالی‌که تجهیزات محدود و زیرساخت‌های مورد نیاز انصارالله عمدتاً زیرزمین مستقر شده و بالتبع هزینه کمتری از تداوم جنگ متوجه ایشان می‌شود.
فریمن سپس توضیح می‌دهد درنتیجه این نابرابری در اهداف در دسترس، عربستان به غیرنظامیان و زیرساخت‌های مدنی در یمن حمله می‌کند و این سبب می‌شود که خصومت مردم یمن نسبت به آل‌سعود تشدید گردد و آل‌سعود هیچ افق مطلوبی پیشروی خود نداشته باشد.
آمریکا، علاوه‌بر توان نظامی، کارآمدی دیپلماتیک خود را نیز از دست داده است
فریمن با ارجاع به تجربه دیپلماتیک خود، وضعیت دیپلماسی آمریکا و ناتوانی آن در حل‌وفصل بحران‌های بین‌المللی را به انتقاد گرفت و اعتراف کرد که ساختار و ابزارهایی که واشنگتن طی چندین دهه اخیر، با همکاری متحدین، در قالب نهادهای بین‌المللی و سازوکارهای دیپلماتیک ایجاد کرده است، برای مدیریت تحولات جهانی، اعمال نفوذ بر دولت‌ها و سوق دادن کشورها به مسیر مطلوب خود بوده است. از نگاه فریمن این الگوی سنتی اعمال قدرت، پس از این کارایی ندارد و آمریکا به‌تدریج توانایی خود را برای مهار بحران‌ها و شکل دادن به رفتار بازیگران بین‌المللی از طریق ابزارهای سیاسی و دیپلماتیک از دست داده است. او برای اثبات این ادعای خود به ترکیب و عملکرد حلقه تصمیم‌گیران دولت ترامپ اشاره می‌کند؛ جایی که به‌جای دیپلمات‌های حرفه‌ای و برخوردار از دانش و تجربه مذاکره، افرادی با پیشینه تجاری، نظیر جرد کوشنر و استیو ویتکاف، مسئولیت پیشبرد پرونده‌های پیچیده بین‌المللی را بر عهده گرفته‌اند. به اعتقاد او، چنین ترکیبی فاقد کفایت، توانایی و خلاقیت لازم برای طراحی راه‌حل‌های سیاسی و ایجاد تفاهم میان طرف‌های درگیر است. فریمن می‌گوید «واشنگتن تقریباً تمام آنچه را که برای اعمال نظم بین‌المللی مدنظر خود لازم دارد، از دست داده و دیگر نمی‌تواند کشورها را به پذیرش خواسته‌های خود وادار کند.
اما همزمان که ناگزیر است واقعیت‌های جدید موازنه قدرت را بپذیرد، تیم کارآمدی هم در اختیار ندارد که بتواند مذاکره، مصالحه و ترتیبات امنیتی مبتنی بر مشارکت سایر بازیگران را ممکن سازد.»
طرح ادعایی حمله زمینی از جنوب عراق به ایران، دروغ و عملیات روانی است
چیس فریمن با اشاره به ادعای نخست‌وزیر عراق درباره افشای یک طرح نظامی آمریکا برای انجام عملیات زمینی در جنوب ایران از مسیر خاک عراق، این ادعا را بخشی از یک عملیات فریب و گمراه‌سازی راهبردی، توصیف می‌کند. او برای توضیح این مسئله به تجربه جنگ اول خلیج فارس اشاره می‌کند که در آن، آمریکا عمداً این تصور را ایجاد کرده بود که نیروهایش از جبهه غربی عراق حمله خواهند کرد و به سمت شرق پیشروی می‌کنند، در حالی که طرح واقعی عملیات چیز دیگری بود.فریمن هشدار می‌دهد هرگونه تلاش برای اجرای سناریوی حمله زمینی به ایران، اقدامی به‌شدت خطرناک و فاجعه‌بار برای نیروهای مهاجم خواهد بود؛ زیرا ایران از ظرفیت‌های جغرافیایی، نظامی و انسانی لازم برای تبدیل چنین عملیاتی به یک جنگ فرسایشی گسترده، برخوردار است. او یادآوری می‌کند که رژیم بعث عراق با حمایت گسترده آمریکا و تمام متحدین عربی و غیرعربی او، جنگی گسترده به مدت هشت سال را بر ایران تحمیل کرد؛ اما در نهایت نه تنها به پیروزی نرسید، بلکه تمام توان نظامی و اعتبار ملی عراق را فرسوده ساخت. فریمن نتیجه می‌گیرد که بنابراین ورود نیروهای آمریکایی به یک جنگ زمینی با ایران نه‌تنها دستاورد نظامی مشخصی نخواهد داشت، بلکه نیروهای مهاجم را در یک منازعه طولانی، پرهزینه و پرتلفات و فاقد چشم‌انداز مشخصی برای پایان درگیری، گرفتار خواهد کرد.
